Evol

Évol ligt in het departement Pyrénées-Orientales, in het zuiden van Frankrijk, op de hellingen boven het dal van de rivier de Èvol. Het dorp hoort bestuurlijk bij de gemeente Olette, maar heeft een duidelijke eigen identiteit. Met zijn romaanse kerk, ruïnes van een middeleeuws kasteel en huizen van leisteen is het een goed bewaard bergdorp in de regio Conflent.

Het dorp ligt op ongeveer 800 meter hoogte, in een rustige vallei met uitzicht op de omringende Pyreneeën. De ligging op een steile helling zorgt voor een compacte dorpsstructuur met smalle straatjes, trappartijen en kleine binnenplaatsen. De huizen zijn gebouwd van schiststeen en hebben daken met natuurleien, wat zorgt voor een homogeen straatbeeld dat op gaat in het landschap. Évol heeft geen winkels of horeca binnen het oude centrum; bezoekers parkeren buiten het dorp en kunnen het verder te voet verkennen.

Blikvanger van het dorp is de romaanse kerk Saint-André d’Évol, oorspronkelijk gebouwd in de 11e eeuw en in de 18e eeuw uitgebreid. De kerk heeft een sobere beuk met halfronde apsis en buitenmuren met versieringen in de vorm van blinde bogen en lombardische lijsten. Aan de zuidzijde staat een klokkentoren en tegen de gevel is een open stenen structuur gebouwd: een zogenoemde conjurador, die vroeger werd gebruikt om stormen en rampen af te weren. Binnen zijn retabels, beelden en liturgisch erfgoed te zien, waarvan een deel als historisch monument is aangemerkt.

Even buiten het centrum liggen de resten van het middeleeuwse kasteel van de vicomtes d’Évol. Het kasteel werd gebouwd in de 13e eeuw als verdedigingswerk in de grensstreek tussen Frankrijk en Aragón. Nu zijn er nog retanten van oude muren en funderingen zichtbaar, maar de plek is vrij toegankelijk en heeft uitzicht op het dorp en de vallei. Aan de voet van het dorp ligt een klein museum gewijd aan lokale tradities en het werk van de schrijver Ludovic Massé, die in Évol werd geboren.

De geschiedenis van het dorp gaat terug tot de 10e eeuw, toen het werd genoemd onder de naam Villa Evolo. In 1337 werd het gebied officieel een vicomté. Tijdens de Franse Revolutie kreeg Évol korte tijd een eigen gemeentelijke status, maar sinds 1827 vormt het samen met Olette één administratieve eenheid. Ondanks zijn kleine omvang blijft Évol levendig in de zomer, wanneer bezoekers komen voor het dorp, de wandelroutes en de rust van het berglandschap. Évol is goed bereikbaar via een aftakking van de N116. De toegang is beperkt voor auto’s, waardoor het dorp zijn stille karakter heeft behouden. De straatjes zijn smal en ongelijk, met hier en daar een doorkijk naar de rivier of de tegenoverliggende heuvels. De omgeving is rijk aan wandelpaden die leiden naar verlaten gehuchten, oude terrassen en ruige berghellingen.